एखादं नविन गाणं एकदम डोक्यात अडकतच.
कधी शब्द आठवतात तर कधी चाल........
दिवसभर शब्द आणि चाल यांचा लपंडाव चालुच राह्तो मनात.
आणि कधीतरी एकदम अचानक एखादं कडवे किंवा एखादी ओळ सुद्धा मनात Perfect जमुन येते - शब्द,चाल आणि original गायकाचा आवाज डोक्यात घुमु लागतो.
ये हुई ना बात!!
"A melody is like seeing someone for the first time. The physical attraction.But then, as you get to know the person, that's the lyrics. Their story. Who they are underneath. It's the combination of the 2 that makes it magical."
(From Movie: Music & Lyrics)
खरं सांगायचं तर गाण्याची खरी मजा अशी त्या गाण्याशी हळु हळु ओळख करुन घेतानाच येते.
Thursday, August 20, 2009
Sunday, June 1, 2008
अकिलिज Vs(?) ओडिसियस
अकिलिज - ओडिसियस कसा आहेस? तुला भेटुन आनंद झाला. तुझ्या प्रवासाच्या खुप गोष्टी ऐकल्या मी. ट्रॉयच्या युध्दानंतर इथाकाला परत जाताना आलेले अनुभव – चित्र-विचित्र राक्षस, क्षणोक्षणी मृत्युला फसवणारे तुझे धैर्य – सारे अद्भुतच!
ओडिसियस - अकिलिज, का लाजवतो आहेस मला? एका साधारण माणसाची जगण्यासाठी केलेली धडपड ती – मांजर उंदराचा खेळ तो. चित्र-विचित्र राक्षसांशी लढताना, स्वत:च्याच सहकार्यांना धोका देताना , भिती, धैर्य या शब्दांचे अर्थच बदलणारी माझी गोष्ट. तुझ्यासारख्या स्वत: मृत्युला स्वीकारणाऱ्या समोर तर मला शरमुन जायला होते. तुला तर वरदान होते - ट्रॉयच्या युध्दात लढु नको आणि आणि जगातील सारी सुखे भोग आणि जर लढलास तर युध्द संपण्यापुर्वीच तुझा मृत्यु होइल पण जगात नेहेमीसाठी तुझी किर्ती अमर होइल.
अकिलिज – मित्रा , त्याला तु वरदान म्हणतोस? तो तर एक शाप होता. एक सैनिक असुन लढ्लो नसतो तर त्यानंतर मिळणाऱ्या जीवनात सुखी झालो असतो मी? आयुष्य तरि काय आहे - फक्त एक एक क्षण जोडणे? मी दुसरा पर्याय निवडला – लढण्याचा आणि मऱण्याचा - आणि हो लोकांच्या आठवणीत अमर होण्याचा.
ओडिसियस – पण तुला एक विचारु, मरणाला कवटाळ्याची तुझी इच्छा म्हणजे जगण्याशी केलेली प्रतारणा नव्हती का?
अकिलिज - मित्रा, क्षणोक्षणी साथ देणारे हे आयुष्य, शेवटच्या क्षणी आपल्याला मृत्युच्या स्वाधीन करते - या फसव्या जीवनाशी कसली आली आहे प्रतारणा? आपणच फसवले जात नाही का ?
ओडिसियस – खरं आहे. पण त्यामुळेच माझी जगण्याची धडपड तुला केविलवाणी वाटत नाही का?
अकिलिज- नाही वाटत. का ते नाही सांगत पण तुला उत्तर म्हणुन एक प्रश्न विचारतो. प्रत्येक वेळेस मृत्यु काही क्षणावर उभा असताना असा काय होतं जे तुला जगण्यासाठी खुणावत होते? न लढता मृत्युला स्वाधीन होणे सगळ्यात सोपे होते पण तरिही तसे करण्यापासुन तुला काय परावॄत्त करत होते?
ओडिसियस – माझी बायको आणि मुलगा इथाका मधे माझी वाट बघत होते आणि त्यांना भेटण्याची, त्यांच्यासोबत सुखात आयुष्या घालवण्याची इच्छा होती हे खरे आहे. पण केवळ हेच एक कारण होते असे मला आज वाटत नाही – अजुन काहितरी होते. मृत्युचा काळा जबडा दिसला की मला प्रकाश देणारा सुर्य आणि सुदंर सुर्योदय आठवायचा, समुद्राच्या साक्षीने बुडणारा सुर्यास्त आठवायचा, आकाशातील ताऱ्यांचा घुमट डोळ्यासमोर उभा रहायचा, नाजुक फ़ुले आणि त्यांचे रंग, पाऊस, वारा या आणि अश्या अगणित गोष्टी आठवायच्या. मला वाटते या साऱ्या गोष्टीच मला त्यांच्या पाशात अडकवित होत्या. मला न पाहिलेल्या मृत्युचे भय होते आणि पाहिलेल्या या जगाबद्द्ल प्रेम. तेच मला जगवत आले बहुतेक आणि त्यासाठी मी वेळोवेळी मोठी किंमत मोजली.
अकिलिज – तुला म्हणालो होतो ना मी, तुझे उत्तर तुला मिळेल म्हणुन.
ओडिसियस - अकिलिज, आपण दोघेही आता जीवन मरणाच्या पलिकडे गेलो आहोत. आज लोक आपल्याला ग्रीक गोष्टींचे नायक म्हणुन ओळखतात . मृत्युला निर्भयपणे कवटाळणारा तु आणि जगण्यासाठी काहीही करणारा मी – इतकी टोकाची परस्परविरुद्ध भुमिका असणारे आपण दोघेही नायक कसे? कोणाची भुमिका बरोबर कोण चुक?
अकिलिज - मित्रा, मृत्युला स्वीकारणे किंवा मृत्युला वारंवार फसावणे या कारणासाठी आपले महत्व नाहीच. जगताना लोक कधी मरणारच नाही असे समजुन जगतात आणि मरताना कधी जगलेच नाही असे भासवत रड्त, घाबरत मरतात. मित्रा, आपण नायक होतो आणि आहोत कारण जगणे, मरणे यापेक्षा आपण आपल्या मनाला जे पटले तेच केले. पुन्हा तशी वेळ आलिच तर मी लढण्याचा आणि मरण्याचाच पर्याय निवडेल आणि तु जगण्याचाच. आपल्या मनाशी प्रामणिक राहिलो हेच आपले कर्तुत्व.
ओडिसियस - अकिलिज, मृत्यु म्हणजे कर्माची समाप्ती. आपले पुर्ण जीवन आपल्या डोळ्यासमोर असते आणि आपण त्यातील काहीच बदलु शकत नाही. चुक-बरोबर,चांगले-वाइट यांची गोळा-बेरिज होते आणि शेवटी कहीतरी उरतेच. हे जे उरलेले असते ते जर समाधान देणारे असेल तर तो स्वर्ग आणि हेच जर सतावणारे असेल, मन खाणारे असेल तर तो नर्क! जगताना क्षणोक्षणी आपल्याला हे बदलण्याची संधी असते – पण मृत्यु नंतरच माणसाला याची सत्यता पटते.
अकिलिज – बरोबर आहेस तु. आपल्या मनामध्येच स्वर्ग आणि नर्क आहे याची जगताना माणसाला जाणिव नसते. पण अश्या अनेक गोष्टी त्याला माहिती नसतात – आपण का जगतोय? कशासाठी मरतोय? सगळा अंधारातील प्रवास. जगण्याला अर्थ आहे का नाही? कोण देणार याचे उत्तर? डोळ्याला दिसणारी प्रत्येक गोष्ट खरी असते? का सगळे आपल्या मनाचे खेळ ? सगळ्याला अर्थ देणारे जर आपले मनच असेल तर मग या जगण्याला पण आपणच अर्थ का देऊ नये? स्वत:वर विश्वास ठेउन स्वत:च्या आयुष्याची जबाबदारी स्वत:च का उचलु नये? असे करणारा प्रत्येक जण त्याच्या आयुष्यात नायक ठरेल आणि मृत्युनंतर स्वर्ग त्याची वाट पहात असेल.
ओडिसियस - अकिलिज, तुझा म्हणने पटले मला. मी जे केले ते बरोबर आहे का चुक यावर खुप वाद घालता येइल,प्रत्येकाचे उत्तर वेगळे असेल आणि ते त्यांच्यासाठी खरेही असेल.
अकिलिज – बरोबर. पण तुझे उत्तर काय? स्वर्ग का नर्क?
ओडिसियस - मित्रा, इथुन मी कुठेही जाऊ शकलो असतो , पण तुझ्याशी बोलुन मला आता कळाले आहे की मी स्वर्गातच आहे. हो ना?
अकिलिज – मित्रा, तुझं स्वागत आहे.
ओडिसियस - अकिलिज, का लाजवतो आहेस मला? एका साधारण माणसाची जगण्यासाठी केलेली धडपड ती – मांजर उंदराचा खेळ तो. चित्र-विचित्र राक्षसांशी लढताना, स्वत:च्याच सहकार्यांना धोका देताना , भिती, धैर्य या शब्दांचे अर्थच बदलणारी माझी गोष्ट. तुझ्यासारख्या स्वत: मृत्युला स्वीकारणाऱ्या समोर तर मला शरमुन जायला होते. तुला तर वरदान होते - ट्रॉयच्या युध्दात लढु नको आणि आणि जगातील सारी सुखे भोग आणि जर लढलास तर युध्द संपण्यापुर्वीच तुझा मृत्यु होइल पण जगात नेहेमीसाठी तुझी किर्ती अमर होइल.
अकिलिज – मित्रा , त्याला तु वरदान म्हणतोस? तो तर एक शाप होता. एक सैनिक असुन लढ्लो नसतो तर त्यानंतर मिळणाऱ्या जीवनात सुखी झालो असतो मी? आयुष्य तरि काय आहे - फक्त एक एक क्षण जोडणे? मी दुसरा पर्याय निवडला – लढण्याचा आणि मऱण्याचा - आणि हो लोकांच्या आठवणीत अमर होण्याचा.
ओडिसियस – पण तुला एक विचारु, मरणाला कवटाळ्याची तुझी इच्छा म्हणजे जगण्याशी केलेली प्रतारणा नव्हती का?
अकिलिज - मित्रा, क्षणोक्षणी साथ देणारे हे आयुष्य, शेवटच्या क्षणी आपल्याला मृत्युच्या स्वाधीन करते - या फसव्या जीवनाशी कसली आली आहे प्रतारणा? आपणच फसवले जात नाही का ?
ओडिसियस – खरं आहे. पण त्यामुळेच माझी जगण्याची धडपड तुला केविलवाणी वाटत नाही का?
अकिलिज- नाही वाटत. का ते नाही सांगत पण तुला उत्तर म्हणुन एक प्रश्न विचारतो. प्रत्येक वेळेस मृत्यु काही क्षणावर उभा असताना असा काय होतं जे तुला जगण्यासाठी खुणावत होते? न लढता मृत्युला स्वाधीन होणे सगळ्यात सोपे होते पण तरिही तसे करण्यापासुन तुला काय परावॄत्त करत होते?
ओडिसियस – माझी बायको आणि मुलगा इथाका मधे माझी वाट बघत होते आणि त्यांना भेटण्याची, त्यांच्यासोबत सुखात आयुष्या घालवण्याची इच्छा होती हे खरे आहे. पण केवळ हेच एक कारण होते असे मला आज वाटत नाही – अजुन काहितरी होते. मृत्युचा काळा जबडा दिसला की मला प्रकाश देणारा सुर्य आणि सुदंर सुर्योदय आठवायचा, समुद्राच्या साक्षीने बुडणारा सुर्यास्त आठवायचा, आकाशातील ताऱ्यांचा घुमट डोळ्यासमोर उभा रहायचा, नाजुक फ़ुले आणि त्यांचे रंग, पाऊस, वारा या आणि अश्या अगणित गोष्टी आठवायच्या. मला वाटते या साऱ्या गोष्टीच मला त्यांच्या पाशात अडकवित होत्या. मला न पाहिलेल्या मृत्युचे भय होते आणि पाहिलेल्या या जगाबद्द्ल प्रेम. तेच मला जगवत आले बहुतेक आणि त्यासाठी मी वेळोवेळी मोठी किंमत मोजली.
अकिलिज – तुला म्हणालो होतो ना मी, तुझे उत्तर तुला मिळेल म्हणुन.
ओडिसियस - अकिलिज, आपण दोघेही आता जीवन मरणाच्या पलिकडे गेलो आहोत. आज लोक आपल्याला ग्रीक गोष्टींचे नायक म्हणुन ओळखतात . मृत्युला निर्भयपणे कवटाळणारा तु आणि जगण्यासाठी काहीही करणारा मी – इतकी टोकाची परस्परविरुद्ध भुमिका असणारे आपण दोघेही नायक कसे? कोणाची भुमिका बरोबर कोण चुक?
अकिलिज - मित्रा, मृत्युला स्वीकारणे किंवा मृत्युला वारंवार फसावणे या कारणासाठी आपले महत्व नाहीच. जगताना लोक कधी मरणारच नाही असे समजुन जगतात आणि मरताना कधी जगलेच नाही असे भासवत रड्त, घाबरत मरतात. मित्रा, आपण नायक होतो आणि आहोत कारण जगणे, मरणे यापेक्षा आपण आपल्या मनाला जे पटले तेच केले. पुन्हा तशी वेळ आलिच तर मी लढण्याचा आणि मरण्याचाच पर्याय निवडेल आणि तु जगण्याचाच. आपल्या मनाशी प्रामणिक राहिलो हेच आपले कर्तुत्व.
ओडिसियस - अकिलिज, मृत्यु म्हणजे कर्माची समाप्ती. आपले पुर्ण जीवन आपल्या डोळ्यासमोर असते आणि आपण त्यातील काहीच बदलु शकत नाही. चुक-बरोबर,चांगले-वाइट यांची गोळा-बेरिज होते आणि शेवटी कहीतरी उरतेच. हे जे उरलेले असते ते जर समाधान देणारे असेल तर तो स्वर्ग आणि हेच जर सतावणारे असेल, मन खाणारे असेल तर तो नर्क! जगताना क्षणोक्षणी आपल्याला हे बदलण्याची संधी असते – पण मृत्यु नंतरच माणसाला याची सत्यता पटते.
अकिलिज – बरोबर आहेस तु. आपल्या मनामध्येच स्वर्ग आणि नर्क आहे याची जगताना माणसाला जाणिव नसते. पण अश्या अनेक गोष्टी त्याला माहिती नसतात – आपण का जगतोय? कशासाठी मरतोय? सगळा अंधारातील प्रवास. जगण्याला अर्थ आहे का नाही? कोण देणार याचे उत्तर? डोळ्याला दिसणारी प्रत्येक गोष्ट खरी असते? का सगळे आपल्या मनाचे खेळ ? सगळ्याला अर्थ देणारे जर आपले मनच असेल तर मग या जगण्याला पण आपणच अर्थ का देऊ नये? स्वत:वर विश्वास ठेउन स्वत:च्या आयुष्याची जबाबदारी स्वत:च का उचलु नये? असे करणारा प्रत्येक जण त्याच्या आयुष्यात नायक ठरेल आणि मृत्युनंतर स्वर्ग त्याची वाट पहात असेल.
ओडिसियस - अकिलिज, तुझा म्हणने पटले मला. मी जे केले ते बरोबर आहे का चुक यावर खुप वाद घालता येइल,प्रत्येकाचे उत्तर वेगळे असेल आणि ते त्यांच्यासाठी खरेही असेल.
अकिलिज – बरोबर. पण तुझे उत्तर काय? स्वर्ग का नर्क?
ओडिसियस - मित्रा, इथुन मी कुठेही जाऊ शकलो असतो , पण तुझ्याशी बोलुन मला आता कळाले आहे की मी स्वर्गातच आहे. हो ना?
अकिलिज – मित्रा, तुझं स्वागत आहे.
Monday, April 9, 2007
Call me a Joker , Call me a fool.....
केदारचा Disneyland वर लिहिलेला blog वाचला.
मग प्रथेप्रमाणे ट्रिपचे फोटो पुन्हा एकदा बघितले.
समीर पण तेव्हाच माझ्याकडे आलेला...त्याच्या बरोबर california ट्रिपचे किस्से आठवुन झाले.
आता याला Nostalgia पण नाही म्हणता येणार....अजुन सहा महिने पण नाही झाले.
पण सध्या मुड आहे खरा Nostaligic. मागचा पुर्ण आठवडा आजारपणामुळे घरी एकटा बसल्यामुळे असेल.
फोटो बघताना Mickey Mouse आणि Lion King बरोबर काढलेला फोटो दिसला.
आजकाल सगळ्या Amusement Park मधे असे Cartoons दिसतातच.
हे असे Cartoon बघितले की - त्या costume मागे कोण माणुस असेल ? असा प्रश्न पडतो.
तो पण हसरा खेळकर असेल?
हे काम करणे आवडत असेल त्याला?
असे दुसरे बनुन दिवसभर राहाणे...?
आपण दुसरे कोणी आहोत म्हणुन लोकांना आवडणे?
प्रत्येक Joker ची एक tragedy असते असं म्हणतात.
मनातल्या बरयाच गोष्टी लपवण्यासाठीच त्याच्या चेहेरयावरच रंगवलेले Permanent हास्य असेल कदाचीत.
एक गोष्ट आठवली कुठेतरी वाचलेली.कोणाची ते माहिती नाही.
एक असतो performer. वेगवेगळ्या करामती करुन लोकांचे मनोरंजन करणे हे त्याचे काम.
त्यातही "Rope Walk" ही त्याची speciality. नुसत्या अभिनयाने तो दोरीवर चालण्याचा आभास निर्माण करायचा.
चालणे,घसरणे - घाबरुन पुन्हा सावरणे,मधेच काही विनोदी हावभाव करणे - लोक खुप हसत, खुश होउन टाळ्या पिटत.
एक काळ असा होता की त्याचा खेळ हा "Star Attraction" असायचा.खास त्याचा खेळ बघायला लोक दुरदुरुन येत.
पण हे सगळे तो तरुण असताना. आता काळ बदलला. लोकांच्या आवडी बदलल्या.
त्याची आजारी बायको छोट्या मुलीला मागे सोडुन गेली.छोटीने पण आजारपणाशीच मैत्री केली.
आता कंपनीच्या मालाकाला "Rope Walk" चा कहीही उपयोग नव्ह्ता.
दोन खेळांमधला वेळ भरुन काढायला तो त्याला वापरत असे.लोकांचा पण प्रतिसाद कमी होत होता.
मालकाने त्याचा खेळ बंद करण्याचे सुतोवाचपण केले.
आज पुन्हा गर्दी जमली.खेळ सुरु.
आज त्याचा खेळ interval नंतर ठेवला होता. Interval नंतर लोक पुन्हा आपापल्या जागेवर बसेपर्यंत वेळ काढायला म्हणुन.
"Rope Walk" सुरु झाला. आज तो नेहेमीप्रमाणे जीव ओतुन अभिनय करत होता.
घसरण्याची trick आज त्याला चांगलीच जमली हे त्याला पण जाणवले.
पडतानाचे घाबरलेले हावभाव दाखवताना डाव्या कोपरयात कोणीतरी हासल्याचे त्याच्या कानांने टिपले.
ही त्याची जागा होती. इथे त्याला हमखास हशा मिळत असे.पण आज प्रेक्षकांकडुन प्रतिसादच मिळत नव्हता.
शेवटचाच खेळ आजचा.आज मालक काढुन टाकणार.खात्रीच होती त्याला.
निराश मनाने तो घरी आला.
घ्ररी छोट त्याची वाटच पहात होती.दिवसभर एकटी घरात बसुन कंटाळलेली होती.
तिने त्याला खेळण्याचा आग्रह केला. खुप थकला असुनही तो तयार झाला.
थोडे खेळुन झाल्यावर तिने त्याला "Rope Walk" करुन दाखवायला सांगितले.
याच्या पोटात गोळा आला. उद्या कोणते काम शोधत गावात फिरायचे याचा तो विचार करत होता...आणि आता पुन्हा "Rope walk" ?
पण मुलीचे मन नाही मोडवले त्याच्याकडुन.
"Rope Walk" सुरु झाला.
काही क्षणातच घर छोटीच्या हसण्याने भरुन गेले.डोळ्यात पाणी येइपर्यंत ती हसत होती आणि टाळ्या वाजवत होती.
तो पण सगळे विसरुन नविन नविन हावभाव करत होता - तिला हसवत होता.
आता तो फक्त एक performer होता आणि त्याच्या समोर त्याचा सगळ्यात महत्वाचा प्रेक्षक होता - त्याची छोटी!
ग़ोष्ट इथेच संपते.ही ग़ोष्ट अर्धवट राहिली का?....सुखान्त आणि दुखान्त यांच्या मधे लोंबकळणारया बरयाचश्या ग़ोष्टीं सारखी? अश्या ग़ोष्टी अर्धवट नसतात.....मनात कोठेतरी त्या केव्हाच पुर्ण होतात....अर्थासकट!
मग प्रथेप्रमाणे ट्रिपचे फोटो पुन्हा एकदा बघितले.
समीर पण तेव्हाच माझ्याकडे आलेला...त्याच्या बरोबर california ट्रिपचे किस्से आठवुन झाले.
आता याला Nostalgia पण नाही म्हणता येणार....अजुन सहा महिने पण नाही झाले.
पण सध्या मुड आहे खरा Nostaligic. मागचा पुर्ण आठवडा आजारपणामुळे घरी एकटा बसल्यामुळे असेल.
फोटो बघताना Mickey Mouse आणि Lion King बरोबर काढलेला फोटो दिसला.
आजकाल सगळ्या Amusement Park मधे असे Cartoons दिसतातच.
हे असे Cartoon बघितले की - त्या costume मागे कोण माणुस असेल ? असा प्रश्न पडतो.
तो पण हसरा खेळकर असेल?
हे काम करणे आवडत असेल त्याला?
असे दुसरे बनुन दिवसभर राहाणे...?
आपण दुसरे कोणी आहोत म्हणुन लोकांना आवडणे?
प्रत्येक Joker ची एक tragedy असते असं म्हणतात.
मनातल्या बरयाच गोष्टी लपवण्यासाठीच त्याच्या चेहेरयावरच रंगवलेले Permanent हास्य असेल कदाचीत.
एक गोष्ट आठवली कुठेतरी वाचलेली.कोणाची ते माहिती नाही.
एक असतो performer. वेगवेगळ्या करामती करुन लोकांचे मनोरंजन करणे हे त्याचे काम.
त्यातही "Rope Walk" ही त्याची speciality. नुसत्या अभिनयाने तो दोरीवर चालण्याचा आभास निर्माण करायचा.
चालणे,घसरणे - घाबरुन पुन्हा सावरणे,मधेच काही विनोदी हावभाव करणे - लोक खुप हसत, खुश होउन टाळ्या पिटत.
एक काळ असा होता की त्याचा खेळ हा "Star Attraction" असायचा.खास त्याचा खेळ बघायला लोक दुरदुरुन येत.
पण हे सगळे तो तरुण असताना. आता काळ बदलला. लोकांच्या आवडी बदलल्या.
त्याची आजारी बायको छोट्या मुलीला मागे सोडुन गेली.छोटीने पण आजारपणाशीच मैत्री केली.
आता कंपनीच्या मालाकाला "Rope Walk" चा कहीही उपयोग नव्ह्ता.
दोन खेळांमधला वेळ भरुन काढायला तो त्याला वापरत असे.लोकांचा पण प्रतिसाद कमी होत होता.
मालकाने त्याचा खेळ बंद करण्याचे सुतोवाचपण केले.
आज पुन्हा गर्दी जमली.खेळ सुरु.
आज त्याचा खेळ interval नंतर ठेवला होता. Interval नंतर लोक पुन्हा आपापल्या जागेवर बसेपर्यंत वेळ काढायला म्हणुन.
"Rope Walk" सुरु झाला. आज तो नेहेमीप्रमाणे जीव ओतुन अभिनय करत होता.
घसरण्याची trick आज त्याला चांगलीच जमली हे त्याला पण जाणवले.
पडतानाचे घाबरलेले हावभाव दाखवताना डाव्या कोपरयात कोणीतरी हासल्याचे त्याच्या कानांने टिपले.
ही त्याची जागा होती. इथे त्याला हमखास हशा मिळत असे.पण आज प्रेक्षकांकडुन प्रतिसादच मिळत नव्हता.
शेवटचाच खेळ आजचा.आज मालक काढुन टाकणार.खात्रीच होती त्याला.
निराश मनाने तो घरी आला.
घ्ररी छोट त्याची वाटच पहात होती.दिवसभर एकटी घरात बसुन कंटाळलेली होती.
तिने त्याला खेळण्याचा आग्रह केला. खुप थकला असुनही तो तयार झाला.
थोडे खेळुन झाल्यावर तिने त्याला "Rope Walk" करुन दाखवायला सांगितले.
याच्या पोटात गोळा आला. उद्या कोणते काम शोधत गावात फिरायचे याचा तो विचार करत होता...आणि आता पुन्हा "Rope walk" ?
पण मुलीचे मन नाही मोडवले त्याच्याकडुन.
"Rope Walk" सुरु झाला.
काही क्षणातच घर छोटीच्या हसण्याने भरुन गेले.डोळ्यात पाणी येइपर्यंत ती हसत होती आणि टाळ्या वाजवत होती.
तो पण सगळे विसरुन नविन नविन हावभाव करत होता - तिला हसवत होता.
आता तो फक्त एक performer होता आणि त्याच्या समोर त्याचा सगळ्यात महत्वाचा प्रेक्षक होता - त्याची छोटी!
ग़ोष्ट इथेच संपते.ही ग़ोष्ट अर्धवट राहिली का?....सुखान्त आणि दुखान्त यांच्या मधे लोंबकळणारया बरयाचश्या ग़ोष्टीं सारखी? अश्या ग़ोष्टी अर्धवट नसतात.....मनात कोठेतरी त्या केव्हाच पुर्ण होतात....अर्थासकट!
Saturday, March 3, 2007
Chariots Of Fire
काल "Chariots Of Fire" पाहीला.
वॅन्जेलीसच्या ट्युनवरुन "Chariots...." सापडला आणि one-line-story वाचुन चांगला वाटला.
खुप चांगला, आवडला,ठीक आहे - यातले एक लेबल लावायाचे बाकी आहे. तसं लेबल लावण्याची काही घाई नाही आणि लावलेच पाहीजे असे पण नाही.
अब्राहम आणि एरिक. दोने English अथेलिट. Olympic रेस मधे जिंकण्याची दोघांची महत्वकांक्षा.
पण जिंकण्याचे motive मात्र वेगळे.
अब्राहम ज्यु असतो. ज्यु असल्याने जे सोसावे लागले त्याचा बदला त्याला सर्वोत्कृष्ट ठरुन घ्यायचा असतो.
एरिक एक missionary असतो. धावण्यातुन देवाशी नाते जोडु पाहणारा. Olympic नंतर चीन मध्ये जाऊन मिशनरीचे काम करायचे त्याने ठरवले असते.
पॅरिस olympic. 100m रेस रविवारी असते.
रविवार म्हणजे Sabbath - देवाचा दिवस.एरिक रेस मध्ये भाग घेण्यास नकार देतो.धर्माबद्दलची त्याची निष्ठा त्याला त्याच्या स्वप्नापेक्षा मह्त्वाची वाटते.
अब्राहम 100m रेस बड्याबड्यांना मात देऊन जिंकतो.
एरिक दुसरया दिवशी होणारया 400m रेस मधे भाग घेतो आणि पहिला येतो.
शेवटी दोनिही HERO जिंकतात.वॅन्जेलीसच्या music बरोबर picture संपतो.
सत्यघटनेवर आधारीत असलेला "Chariots..." बघुन काही tangent प्रश्न पडले -
धर्म माणसाच्या आयुष्यात किती मह्त्वाचा असतो?
धर्म आपल्यासाठी का आपण धर्मासाठी?
धर्माशिवाय आपण जगु शकतो का?
आपला धर्म आणि आपले आयुष्य एकमेकांना पुरक आहेत का?
का आपल्याला धर्माने बांधुन जखडुन ठेवले आहे?
या प्रश्नांना उत्तरे आहेत. पण बरयाच प्रश्नासांरखी प्रत्येकासाठी वेगवेगळी - ज्याचे त्याने स्वःतचे उत्तर शोधायचे.
धर्म एक Personal गोष्ट आहे. ती तेवढीच personal आणि harmless असावी.
प्रत्येक धर्म त्या त्या काळातल्या परिस्थिती नुसार घडला. काळ बदलला तसे धर्म बदलेले का?
Eric चुक का बरोबर?
त्याला वाटले त्याने चुक केली तर तो चुक.
त्याच्या नंतरच्या आयुष्यात त्याला केलेल्या गोष्टीचा कधीच पश्च्याताप झाला नाही तर तो बरोबर.
शेवटी तुम्ही स्वःताच्या मनाला कसे समजवु आणि फसवु शकता यावरच तुमचे सुख आणि दुःख अवलंबुन असते. हो ना?
वॅन्जेलीसच्या ट्युनवरुन "Chariots...." सापडला आणि one-line-story वाचुन चांगला वाटला.
खुप चांगला, आवडला,ठीक आहे - यातले एक लेबल लावायाचे बाकी आहे. तसं लेबल लावण्याची काही घाई नाही आणि लावलेच पाहीजे असे पण नाही.
अब्राहम आणि एरिक. दोने English अथेलिट. Olympic रेस मधे जिंकण्याची दोघांची महत्वकांक्षा.
पण जिंकण्याचे motive मात्र वेगळे.
अब्राहम ज्यु असतो. ज्यु असल्याने जे सोसावे लागले त्याचा बदला त्याला सर्वोत्कृष्ट ठरुन घ्यायचा असतो.
एरिक एक missionary असतो. धावण्यातुन देवाशी नाते जोडु पाहणारा. Olympic नंतर चीन मध्ये जाऊन मिशनरीचे काम करायचे त्याने ठरवले असते.
पॅरिस olympic. 100m रेस रविवारी असते.
रविवार म्हणजे Sabbath - देवाचा दिवस.एरिक रेस मध्ये भाग घेण्यास नकार देतो.धर्माबद्दलची त्याची निष्ठा त्याला त्याच्या स्वप्नापेक्षा मह्त्वाची वाटते.
अब्राहम 100m रेस बड्याबड्यांना मात देऊन जिंकतो.
एरिक दुसरया दिवशी होणारया 400m रेस मधे भाग घेतो आणि पहिला येतो.
शेवटी दोनिही HERO जिंकतात.वॅन्जेलीसच्या music बरोबर picture संपतो.
सत्यघटनेवर आधारीत असलेला "Chariots..." बघुन काही tangent प्रश्न पडले -
धर्म माणसाच्या आयुष्यात किती मह्त्वाचा असतो?
धर्म आपल्यासाठी का आपण धर्मासाठी?
धर्माशिवाय आपण जगु शकतो का?
आपला धर्म आणि आपले आयुष्य एकमेकांना पुरक आहेत का?
का आपल्याला धर्माने बांधुन जखडुन ठेवले आहे?
या प्रश्नांना उत्तरे आहेत. पण बरयाच प्रश्नासांरखी प्रत्येकासाठी वेगवेगळी - ज्याचे त्याने स्वःतचे उत्तर शोधायचे.
धर्म एक Personal गोष्ट आहे. ती तेवढीच personal आणि harmless असावी.
प्रत्येक धर्म त्या त्या काळातल्या परिस्थिती नुसार घडला. काळ बदलला तसे धर्म बदलेले का?
Eric चुक का बरोबर?
त्याला वाटले त्याने चुक केली तर तो चुक.
त्याच्या नंतरच्या आयुष्यात त्याला केलेल्या गोष्टीचा कधीच पश्च्याताप झाला नाही तर तो बरोबर.
शेवटी तुम्ही स्वःताच्या मनाला कसे समजवु आणि फसवु शकता यावरच तुमचे सुख आणि दुःख अवलंबुन असते. हो ना?
Monday, February 19, 2007
पांढरया शुभ्र कागदावरचा सुर्यास्त
एक पांढरा शुभ्र कागद........
काही लिहायचे आहे? कविता , सुखांत असलेली एखादी गोष्ट?
नाहितर काळ्या पेन्सिलने चित्रच काढावे..... सुर्यास्त होत आहे आणि कोणीतरी एकटा सुर्याकडे पाहात बसलाय!
रंग नकोच चित्रामधे.....काळा आणि पांढरा पुरे.....संध्याकाळ जमली म्हणजे झालं.
संध्याकाळ....शब्दात आणि चित्रात न पकडता येणारी........
"य़े जिंदगीभी एक नशा है दोस्त. ज़ब चढता है तो पुछोना क्या आलम रेह्ता है लेकिन जब उतरता है तो..." देव आनंद आणि मग सुरु होणारे "दिन ढल जाये..." !!
पांढरया शुभ्र कागदावरचा सुर्यास्त.........कागदाचे काय- कविता , कथा काहिही चालते त्याला.
कागदाचे काम शब्दांशी....ते पोहोचले म्हणज झालं.
फार कोणाला कळेल असे काही उतरवु नये कागदावर......
कागद पण गुढ प्रश्न नाही विचारणार......हे असे का? ते तसे का? म्हणुन.
हा सुर्य असाच राहील.
हा कागदावरचा सुर्य बुडणार नाही , कागदावर अंधार होणार नाही....
....आणि कागदाच्या चौकटित अडकलेला सुर्य पुन्हा उगवणार पण नाही.
काही लिहायचे आहे? कविता , सुखांत असलेली एखादी गोष्ट?
नाहितर काळ्या पेन्सिलने चित्रच काढावे..... सुर्यास्त होत आहे आणि कोणीतरी एकटा सुर्याकडे पाहात बसलाय!
रंग नकोच चित्रामधे.....काळा आणि पांढरा पुरे.....संध्याकाळ जमली म्हणजे झालं.
संध्याकाळ....शब्दात आणि चित्रात न पकडता येणारी........
"य़े जिंदगीभी एक नशा है दोस्त. ज़ब चढता है तो पुछोना क्या आलम रेह्ता है लेकिन जब उतरता है तो..." देव आनंद आणि मग सुरु होणारे "दिन ढल जाये..." !!
पांढरया शुभ्र कागदावरचा सुर्यास्त.........कागदाचे काय- कविता , कथा काहिही चालते त्याला.
कागदाचे काम शब्दांशी....ते पोहोचले म्हणज झालं.
फार कोणाला कळेल असे काही उतरवु नये कागदावर......
कागद पण गुढ प्रश्न नाही विचारणार......हे असे का? ते तसे का? म्हणुन.
हा सुर्य असाच राहील.
हा कागदावरचा सुर्य बुडणार नाही , कागदावर अंधार होणार नाही....
....आणि कागदाच्या चौकटित अडकलेला सुर्य पुन्हा उगवणार पण नाही.
Wednesday, February 14, 2007
Science - Boon or Bane?
Valentine day असताना (हे उगाचच Romantic वातावरण निर्मिती साठी) -
हातात गरम कॉफीचा कप असताना -
दुपारी ऑफीस मधली हक्काची(?) timepass करण्याची वेळ असताना -
बाहेर मस्त स्नो-फॉल होत असताना -
इकडे-तिकडे-वर-खाली confuse होऊन फिरणारे सुंदर snowflakes पाहुन काय आठवावे?
Heisenberg's uncertainty principle?
इन्द्रधनुष्य पाहुन काय आठवते?
Refrraction of Light?…..!!!!
Now, we have a situation here.......
hmmmm.......!
माझ्या पुढच्या ब्लॉग मधे वाचा
" ' ती' आणि Theory of Ralativity" एक मराठी Sci-fi-romantic कविता.
हातात गरम कॉफीचा कप असताना -
दुपारी ऑफीस मधली हक्काची(?) timepass करण्याची वेळ असताना -
बाहेर मस्त स्नो-फॉल होत असताना -
इकडे-तिकडे-वर-खाली confuse होऊन फिरणारे सुंदर snowflakes पाहुन काय आठवावे?
Heisenberg's uncertainty principle?
इन्द्रधनुष्य पाहुन काय आठवते?
Refrraction of Light?…..!!!!
Now, we have a situation here.......
hmmmm.......!
माझ्या पुढच्या ब्लॉग मधे वाचा
" ' ती' आणि Theory of Ralativity" एक मराठी Sci-fi-romantic कविता.
Sunday, January 14, 2007
Finding Neverland….
"वाचण्याची आवड" अशी टिपिकल hobby सांगणारा मी गेल्या दहा महिन्यात एकही पुस्तक पुर्ण वाचले नाही. नाही म्हणायला काही पुस्तके सुरु केले पण पुर्ण वाचुन नाही झाले. एकतर इकडे अमेरिकेत आल्यापासुन माझ्या अपार्टमेंटच्या या रंगीत लाईट मधे वाचणे जीवावर येते. एकदम municipality light खाली बसुन अभ्यास करणारया थोर लोकांसारखे वाटते.("मोठा" होण्यासाठी असा अभ्यास करावा लागतो असे ऐकले होते......पण ते मोठे होणे म्हणजे चष्माच्या नंबरबद्दल असावे असे स्वानुभवावरुन मी सांगु शकतो.)
E-books वाचुन पुस्तक वाच्यण्याचा फील आणि मजा नाही येत.
तर सध्या मी "Alice in Wonderland" वाचतो आहे(...की होतो?).
Lewis Carroll चे बरेच quotes वाचुन “Alice...” वाचावे वाटले.
Harry Potter - अनेक दिवस टाळाटाळ करुन शेवटी वाचायाला सुरुवात केली होती. पाहिले पुस्तक वाचुन संपायच्या आत मी Harry Potter चा फॅन झालो होतो.आता त्याच्या "Harry Potter and the Deathly Hallows" ची वाट बघतोय.
Harry Potter आणि त्याची गॅंग, आपला फास्टर फेणे,sherlock holmes,Watson,Calvin ani Hobbes आणि असे बरेच जण एकत्र करुन एक वेगळे खरेखुरे जग असावे असे माझे एक स्वप्न आहे.
The Fountainhead (Ayn Rand) - एकदम जड पुस्तक - बराच वेळ लागला वाचायला. एक गोष्ट धड कळात नव्हती. हा असा का वागतो? ती तशी का वागते? मग हा हीरो का? हा villain का?....नुस्ते प्रश्न! पुस्तकाच्या शेवटी howard roark चे कोर्टातले speech येते आणि सगळा उलगडा होतो - Amazing Philosophy! एखाद्या पुस्तकाने तुम्हाला नविन विचार, अनुभव दिला नाही तर ते वाचुन नवाचुन सारखेच. Alchemist पण असेच पुस्तक - वेगळी Philosophy!
Thanksgiving वीकेंडला Disneyland ला गेलो होतो तेव्हा मला या खोट्या जगाची खरी जादु कळाली आणि इतके दिवस ज्याचा doubt होता ती गोष्ट एकदम accept करावी वाटली - Yes I love this make believe world........maybe more than real!
पिटर पॅनच्या नेवरलॅंड सारखे प्रत्येकाचे एक नेवरलॅंड असतेच - त्या जगातील रंगही आपले असतात आणि चित्र काढणारे हातही आपालेच असतात. आपाण वास्तव जीवनातल्या अनुभवांना fictional गोष्टीचे संदर्भ लावतो - गोष्टीतल्या characters मधे स्वत:ला शोधायला बघतो.......आणि शेवटी हरवुन जातो..........दोनीही जगात!!!
हमको मालुम है जन्नत की हकिकत लेकिन
दिल के खुश रखनेको, 'गालिब' ये खयाल अच्छा है
E-books वाचुन पुस्तक वाच्यण्याचा फील आणि मजा नाही येत.
तर सध्या मी "Alice in Wonderland" वाचतो आहे(...की होतो?).
Lewis Carroll चे बरेच quotes वाचुन “Alice...” वाचावे वाटले.
Harry Potter - अनेक दिवस टाळाटाळ करुन शेवटी वाचायाला सुरुवात केली होती. पाहिले पुस्तक वाचुन संपायच्या आत मी Harry Potter चा फॅन झालो होतो.आता त्याच्या "Harry Potter and the Deathly Hallows" ची वाट बघतोय.
Harry Potter आणि त्याची गॅंग, आपला फास्टर फेणे,sherlock holmes,Watson,Calvin ani Hobbes आणि असे बरेच जण एकत्र करुन एक वेगळे खरेखुरे जग असावे असे माझे एक स्वप्न आहे.
The Fountainhead (Ayn Rand) - एकदम जड पुस्तक - बराच वेळ लागला वाचायला. एक गोष्ट धड कळात नव्हती. हा असा का वागतो? ती तशी का वागते? मग हा हीरो का? हा villain का?....नुस्ते प्रश्न! पुस्तकाच्या शेवटी howard roark चे कोर्टातले speech येते आणि सगळा उलगडा होतो - Amazing Philosophy! एखाद्या पुस्तकाने तुम्हाला नविन विचार, अनुभव दिला नाही तर ते वाचुन नवाचुन सारखेच. Alchemist पण असेच पुस्तक - वेगळी Philosophy!
Thanksgiving वीकेंडला Disneyland ला गेलो होतो तेव्हा मला या खोट्या जगाची खरी जादु कळाली आणि इतके दिवस ज्याचा doubt होता ती गोष्ट एकदम accept करावी वाटली - Yes I love this make believe world........maybe more than real!
पिटर पॅनच्या नेवरलॅंड सारखे प्रत्येकाचे एक नेवरलॅंड असतेच - त्या जगातील रंगही आपले असतात आणि चित्र काढणारे हातही आपालेच असतात. आपाण वास्तव जीवनातल्या अनुभवांना fictional गोष्टीचे संदर्भ लावतो - गोष्टीतल्या characters मधे स्वत:ला शोधायला बघतो.......आणि शेवटी हरवुन जातो..........दोनीही जगात!!!
हमको मालुम है जन्नत की हकिकत लेकिन
दिल के खुश रखनेको, 'गालिब' ये खयाल अच्छा है
Subscribe to:
Posts (Atom)
